به صفحه اختصاصی اتاق فکر کارآفرینی سیدباکس خوش آمدید

چشم هاش رو به زحمت باز کرد… نور انقدر زیاد بود که نمیتونست همه جا رو ببینه… کمی گذشت تا چشم هاش به نور عادت کنه… این اولین بار بود که همچین چیزی رو تجربه میکرد! درک توده های سفید توی آسمون بالای سرش و جسمی که بشدت می درخشید و احساس بدی نسبت بهش داشت، سخت بود!

به سمت چپ غلتید… انگار روی خاک افتاده بود… حالا به سمت راست: درخت های کوتاه قامت در فاصله های مختلف! در حال یادآوری اتفاقاتی بود که افتاده… سعی میکرد دلیل اینجا بودنش رو بفهمه که ناگهان با وزیدن یک نسیم ملایم، به سمت پایین تپه قل خورد… بالا می افتاد… باز زمین… باز بالا… اوخ… آخ… و آخرش تق!! خورد به یه درخت پیر و افتاد روی زمین…

انگار اون جسم بشدت نورانی دورش می چرخید، حالش که سره جاش اومد، انگار احساس بهتری داشت، چون دقیقا پای درخت، اجسام کوچیکی رو دید که شبیه خودش بودند… داشت اولین حس آشنایی خودش رو تجربه می کرد که کسی گفت: اینم یکی دیگه!!

غلتی زد به سمت درخت ها… پرسید: یکی دیگه چی؟! درخت پیر گفت: معلومه! یک دانه!

روزهای کمی از هم صحبتی دانه و درخت پیر گذشته بود اما همین مدت کافی بود تا بفهمه از کجا اومده، کجاست و دلیل اینجا بودنش چیه! بفهمه اون توده ی نورانی بالای سرش، خورشیده و اجسام رنگی که بی تفاوت از کنارش میگذشتن، بهشون میگن: آدم!
تو یکی از همین روزایی که آدما رو با چشماش دنبال میکرد، قبل از تاریک شدن هوا بود که چیزی روش سایه انداخت! وقت تجربه ی حس دیگه ای بود به اسم نگرانی ! دست یک انسان بود که بطرفش دراز شده بود… به آرومی از روی زمین برداشته شد، غبار روش رو تکوند و مشتش رو بست!
مسیر کوتاهی رو با انسان رفت… راهی که بخاطر نگرانیش خیلی طولانی بنظر می رسید، اما این فقط یک شروع بود…
دوباره که مشت اش رو باز کرد، خودش رو داخل یک خونه دید، کنار یکسری وسایل عجیب! اما از درخت پیر راجبش شنیده بود… راجب اینکه میتونه چه اتفاقاتی بیوفته…
…وقتی آخرین ذره های خاک، همه جا رو براش تاریک میکرد، احساس دیگه ای رو تجربه میکرد…ترس! شاید هم پشیمانی!…
اما زیاد از این فکرا نگذشت چون بشدت احساس خستگی میکرد… تصمیم گرفته بود چشم هاش رو به روی دنیای خاکی اطرافش ببنده… اما دوباره چشم باز کرد… اندازه ی چشم برهم زدنی گذشته بود اما “”چرا همه چیز فرق کرده؟! دوباره نور خورشید؟! اینجا؟! بین چندتا خونه؟ وااای.. من چرا اینجوری شدم؟!””
درسته… تغییر کرده بود… سبز شده بود… بالاتر از دنیای خاکی و تاریکی که اطرافش داشت!!

“دانه” زندگی جدیدی رو شروع کرده بود… وارد دنیای تازه ای شده بود که هرروز یک چیز جدید کشف میکرد… هرروز جوانه های تازه ای میزد… هرروز که بزرگ تر میشد و بالاتر می رفت، سطح بالاتری از دنیای اطرافش رو میدید… هرروز آدم هایی رو میدید که زیر سایه اش مینشستن یا به تنه ی محکمش تکیه میدادن…
انقدر بزرگ شده بوده که بدونه اون توده ی نورانی که اولین روز بشدت اذیتش میکرد و باعث سختیش میشد، در واقع قرار بود زندگی اون رو بسازه!
اصلا ممکن بود روز اولی که چشم باز کرد، با هرنسیمی که می وزید به سمتی پرتاب بشه… ممکن بود برای همیشه فراموش بشه.. ممکن بود زیر پای ادم ها له بشه… ممکن بود… هیچکس نمیدونه اگر غروب اون روز، انسان، دانه رو از روی زمین برنمیداشت، نسیم سرنوشت اون رو به کجای دنیای آدم ها انداخته بود…
«آره! همه ی اینا مسیر زندگی من بود تا امروز که شاید دیگه اون انسان رو نمی بینم اما ثمر مراقبت اون انسان هستم… ثمری برای تمام آدم هایی که روز اول فقط از کنارش میگذشتن…
من الان درخت پیری شدم که برای دانه ی دیگه ای، قصه ام رو تعریف میکنم: “اینکه هر دانه ای در دل خودش جوانه ای داره که شاید اطلاعی ازش نداشته باشه!”
نگاه کن… دیگه خورشید داره غروب میکنه… یک روز نوبت توئه که چیزی به این دنیا اضافه کنی… نگاه کن… زیبا نیست؟!»